González Vallejo, Pedro

Estuda dereito na Universidade de Zaragoza e doutórase en Canons. Foi elevado á sede episcopal de Palma de Mallorca en 1819. De ideoloxía liberal, foi Deputado a Cortes no Trienio Liberal e chegou a ser presidente do Congreso en dúas ocasións. Formou parte da comisión eclesiástica que, o 13 de maio de 1821, presentou ás Cortes o Ditame sobre o novo plan de Iglesias Metropolitanas e Catedrais da Monarquía española. Ao reasumir Fernando VII o poder absoluto tivo que renunciar á súa sede malloquina en 1825 e refuxiouse en Francia. Volveu a España en 1832 e, morto o rei, o goberno da Rexencia de María Cristina nomeoulle en 1834 membro da Xunta Eclesiástica creada polo goberno de Martínez de la Rosa para a reforma do clerto. O goberno nomeoulle en 1836 arcebispo de Toledo pero como o papa Gregorio XVI non recoñecera a Isabel II negouse a confirmar o nomeamento, igual que fixo con todos os nomeados polo goberno entre 1834 e 1843. Foi elgido senador pola provincia de Logroño en dúas convocatorias (1837 e 1839) e ocupou o escano ata que morreu en 1842.Fuentes: Recursos electrónicos:Gutiérrez García-Brazales, Manuel: Unha década liberal para a sede toledana (1833-1843). O intruso González Vallejo, en Anais Toledanos, Nº 39, 2003, páxs. 225-281. [http://realacademiatoledo.es/wp-content/uploads/2014/02/files_anais_0039_10.pdf ] (Consulta: 2 de marzo de 2018) Barrio Gozalo, Maximiliano: O castigo dos bispos liberais despois do Trienio. Pedro González Vallejo, Bispo de Mallorca (1819-1925), en Investigacións Históricas. Época moderna e contemporánea, 31 (2011), pp. 135-164, Universidade de Valladolid. [http://dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=3754305] (Consulta: 2 de marzo de 2018)