Dama con paxaros

Tras un pequeno período abstracto acaba nun particular realismo máxico, coa nova figuración como eixo temático. Merino non pinta o que ve senón que trata de plasmar pensamentos e reflexións que merodean pola súa mente. Dominan neste cadro as tonalidades frías: brancos, verdes apagados e algunhas pinceladas de azul repartidas polo lenzo. Envolve aos seus protagonistas nun halo de misterio onde todo parece estar a se compoñer e desfacéndose á vez. A súa faceta de ilustrador de libros parece latexar no ambiente deste cadro cun estilo xa plenamente establecido.