Sen título

Nos anos setenta na obra de Laxeiro van convivir varias linguaxes, por unha banda potencia a abstracción xestual e por outro continúa cunha figuración de carácter expresionista que recrea unha serie de personaxes onde os nenos e os monicreques son o centro da creación. Atopámonos cunha peza que sintetiza a estética que foi desenvolvendo Laxeiro onde a cor negra e marrón van ser a base da súa pintura que serven para representar uns personaxes carnavalescos e lúdicos próximos a unha visión esperpéntica da vida, que relaciona esta obra coas representacións de nenos dos anos trinta.