Imaxe:
Xuízo Final
Folla técnica
Número de inventario:
273
Materia / Soporte:
Lámina de cobre
Contexto cultural / Estilo:
Barroco
Cronoloxía:
1605-1610
Clasificación:
Pintura
Procedencia:
Asignación. Usucapión: Servizo de Defensa do Patrimonio Artístico Nacional. Xunta Delegada de Incautación, Protección e Salvamento do Tesouro Artístico (Decreto 10 de outubro de 1963, nº 2527/63 (Ministerio de Facenda)
Historial:
Procede das incautacións realizadas durante a Guerra Civil (1936--1939). O 15 do 10 de 1941 entrégase ao Museo, segundo consta nun recibo da Comisaría Xeral do Patrimonio Artístico. Por Ou.M. 19-12-1941 ingresa no Museo en calidade de Depósito. O 21-04-1942 deposítase para a súa custodia temporal no Concello da Coruña. O 16 de agosto de 1946 ten lugar a entrega da obra por parte do Concello ao Museo Provincial de Belas Artes. Por medio do Decreto10 de outubro de 1963 Nº 2527/63 a obra declárase propiedade do Estado.
No ano 1955 expúxose na Cea de gala en honra do Xefe de Estado. Pazo Municipal, Concello da Coruña, 2 Setembro.
Medidas:
Con marco: Altura = 44,2 cm; Anchura = 53,2 cm; Profundidade = 6,2 cm
Lámina metálica: Altura = 28,6 cm; Anchura = 37,7 cm
Técnica:
Pintura ao óleo
Obxecto:
Cadro
Na parte superior sitúase o tribunal celestial no que aparece Cristo Xuíz sobre a bóla do mundo cando retorna ao fin dos tempos. Está flanqueado pola Virxe e san Xoán Bautista axeonllados, ambos os dous no seu papel de intercesión en favor dos pecadores e que conforman o tema da Déesis (do grego, pregaria ou súplica). Situados nun plano intermedio, os anxos dan o sinal da Resurrección facendo soar as trompetas que espertan aos mortos e o arcanxo san Miguel realiza a pesada das almas. No plano inferior, os elixidos son guiados por un anxo e os condenados son atormentados por demos. Conducidos uns cara á dereita e outros cara á esquerda de Cristo, tal como se relata no evanxeo. Ao fondo a lagoa Estigia, unha imaxe que reflicte a herdanza clásica e que designaba o lugar ao que, segundo a mitoloxía grecorromana, eran conducidas as almas dos defuntos. A fonte que inspirou aos artistas desde o século XIV para representar o Xuízo Final foi o Evanxeo de san Mateo (Mateo, 25, 31 e ss). Desde entón, para aludir ao carácter redentor do Cristo evanxélico, que substitúe ao Cristo xusticeiro da Apocalipse. Acompáñase de anxos que portan os instrumentos da Paixón, as Armas Christi: A columna da flaxelación e a coroa de espiñas que se sitúan neste cobre á dereita e a cruz e os cravos á esquerda, para simbolizar o seu triunfo sobre a morte e o pecado.
No reverso da lámina metálica aparece acuñado o selo que corresponde á marca do fabricante da prancha, Peter Stas (Anveres, ca. 1565-ca. 1616), que marcaba as pranchas de cobre cun corazón e as letras PS no interior coroado por unha cruz rematada nun catro, xunto coa man característica da cidade de Anveres, colocada polo encargado do concello para certificar a calidade do soporte e que era apto para usar. Esta marca de Peter Stas era a fórmula habitual que usaba para sinalar os seus soportes entre 1603 a 1607. (Dato extraído de: Ana Diéguez- Rodríguez / René Jesús Payo Hernanz: Catálogo de Exposición Cobres de Flandes en Castilla. Los Misterios del Rosario de Otto van Veen del retablo del hospital de Briviesca (Burgos), Fundación Museo de las Ferias, Medina del Campo, 2023)