Alameda dourada

Escena campestre cuxa composición sitúa ao espectador ante un fragmento de realidade carente de referencia espacial concreta. Todos os elementos preséntanse con igual grao de importancia: diversas árbores de tamaño descomunal, un grupo de figuras humanas sutilmente insinuadas, un carreiro cuxo traxecto apenas se despexa, varias construcións sintetizadas, pero, de volumes xeométricos definidos. Toda a escena está resolta sucintamente nun espazo próximo, sen perspectiva. Dita simplicidade contrasta co sobrecargamento no tratamento pictórico. A escena sitúase ante un pano confuso de pincelada densa, enérxica, cargada de materia. Parece ocultar a proxección atmosférica e arrastrar toda a composición cara adiante. A exhuberancia de materia, só se ve alixeirada polas rechamantes notas cromáticas de vermellos, dourados, azuis e brancos que parecen salpicar espontaneamente toda a superficie do cadro.