A éxtase da Madalena

A figura da Madalena sostida por dous anxos está situada ante o fondo escuro dunha cova na que se abre unha luz no ángulo esquerdo. A imaxe da Magdalena desfalecida nos brazos dos anxos ilustra a lenda que se forxou na Francia medieval segundo a cal, a santa retirouse en soidade durante trinta anos a unha gruta das costas de Provenza á que acudían dous anxos para trasladala ao Paraíso a escoitar os coros celestiais. Este tema foi frecuente na arte dos países católicos do século XVII, no que abundan as representacións de éxtase místico. A faceta da súa vida que máis interesou á Contarreforma católica foi a do seu arrepentimento e penitencia e, como a outros santos penitentes, represéntase nunha cova, vestida austeramente ou cuberta só pola súa longa cabeleira e acompañada dos obxectos de meditación, o crucifixo, un libro de oración e unha caveira que era o símbolo usado para lembrar ao home o carácter fugaz das cousas terreais. Xunto a ela sitúase o vaso de perfumes, en recordo do que usou para unxir os pés de Cristo, o cal foi o seu atributo máis antigo e constante na arte. Considerado como un dos renovadores da pintura da súa época, Aníbal Carracci retrata á figura cunha beleza serena, en consonancia cos postulados da corrente clasicista italiana que recuperaba os ideais do Renacemento e da Antigüidade clásica e da que o pintor sería un dos seus máximos representantes.

No reverso aparece debuxada unha cabeza de perfil, que á súa vez ten debuxada no seu interior outra cabeza, máis pequena e coloreada na meixela. No centro da táboa hai outro pequeno bosquexo de rostro.