A Gloria

O ámbito da Gloria celestial está presidido en altura pola Trindade, coas figuras de Deus Pai, do Fillo e do Espírito Santo en forma de pomba, que reciben e coroan á Virxe que aparece rodeada de anxos. Esta escena é o eixe da composición na que se graduan os profetas do Antigo Testamento, evanxelistas, apóstolos e todos os benaventurados presentes que asisten en actitude de adoración. A Coroación da Virxe é un tema procedente dun relato apócrifo que foi difundido no século XIII pola Lenda Dourada de Santiago de la Vorágine. É a partir do século XV cando vemos á Virxe coroada pola Trindade, un tipo que predominará na arte europea ata o século XVII. Por outra banda, é un argumento esencial da doutrina mariana da igrexa da Contrarreforma xa que como culminación da súa Glorificación, María é coroada como Reina dos ceos onde ocupa desde entón un lugar destacado xunto ao seu fillo e desde onde exerce o seu papel como intercesora entre el e os homes. Neste papel de mediadora vemos á Virxe representada na escena titulada Xuízo Final (Inventario nº 273 da colección do Museo) que forma parella con esta imaxe da Gloria.

Respecto ás marcas incisas no reverso da prancha, forman parte do selo que aparece, acuñado e completo, no reverso da prancha de cobre coa que esta obra forma parella (Xuízo Final, Inv. nº 273): Iniciais P S inscritas no lado esquerdo e dereito, respectivamente, dun corazón coroado por unha cruz rematada nun catro e debaixo, unha man. Marca que se corresponde con Peter Stas (Ambreres, ca. 1565-ca. 1616), fabricante das pranchas de cobre.