O discurso

Neste lenzo Díaz Pardo, desde o punto de vista estilístico, comeza a abandonar a influencia académica para conectar co ideario plástico renovador e decántase por unha obra cada vez máis personalizada. A representación vai perdendo o clasicismo inicial para conectar coas novas formas da pintura galega deses anos, de aí o carácter cada vez máis primitivo con que están tratados os elementos que a integran. Nesta composición o tema central é a figura humana, recreada en volumes amplos, firmes e fortes, e cun gran protagonismo dun debuxo rotundo, o que contribúe á consecución dunha forma plenamente escultórica na que está presente o recordo da achega plástica dos canteiros galegos. A obra representa a celebración dun mitín, temática que na España dos anos corenta indicaba un certo posicionamento político, máis aínda se consideramos a crecente preocupación social manifestada polo autor, que en ocasións chegaría á denuncia.