Retrato de Manolo (Boceto)

González Pascual abordou o retrato de Manuel Santiago Blanco, amigo persoal e gran coleccionista de arte galega nos anos setenta e oitenta. Este retrato de grande austeridade é un apuntamento tomado do modelo nunha tarde de conversa no seu estudo. Repítense as constantes da súa produción dos anos setenta e principios dos oitenta, etapa na que predominaba unha gran carga expresiva acentuada polos efectos tenebristas da luz. A partir dunha execución abocetada, prescinde dos elementos narrativos na procura da penetración psicológica e presenta o modelo illado, destacando sobre un fondo neutro e indefinido. Os contornos esvaécense en favor da expresión do rostro, centrada nos ollos de mirada profunda.