San Bernardo
Folla técnica
Obra restaurada
Estado de conservación
A talla de madeira dourada e policromada amosa fisuras no rostro, problemas de adhesión da capa pictórica e o dourado que, en certas áreas, derivaron en lagoas e desprendementos, así como abondosa suciedade superficial e de depósito, adherencias de orixe graxa (cera das candeas) e moitos repintes envellecidos e de mala calidade que afectan especialmente á totalidade da base da escultura, manto e carnacións.
Análise
A peza foi analizada en colaboración coa Universidade de Santiago de Compostela, realizándoselle un TAC e un estudo dendrocronolóxico. Este proceso foi recollido na revista Gallaecia, nº38 (2019)
Restauración
A intervención de restauración consistiu no sentado puntual de zonas con risco de desprendemento, limpeza e eliminación de repintes e recubrimentos envellecidos, eliminación mecánica de restos de cera das candeas, estucado e reintegración cromática de lagoas e aplicación de protección final.
Figura masculina de corpo enteiro de pé sobre unha base rectangular. A figura de San Bernardo de Claraval, monxe e abade cisterciense, ten a cabeza tonsurada para indicar a súa renuncia á vida mundana e está caracterizado como un home novo, imberbe e de faccións delgadas coas que o santo acostumaba ser representado por mor do xaxún e austero modo de vida. Sostén os obxectos que tradicionalmente identificaban os abades, como o Libro da Regra monástica que sostén coa man esquerda e o báculo abacial que suxeita coa dereita. A mitra, situada aos seus pés, sería significativa da renuncia a unha dignidade eclesiástica ou ao uso desta peza. Cóbrese coa cogulla branca, unha folgada vestidura con longas mangas de boca ancha que formaba parte do hábito monástico e era usada polos monxes nos rezos de coro. As vestiduras de cor branca que caracterizaron aos cistercienses enriquécense nesta figura con motivos estofados dourados seguindo a estética barroca que alcanza as súas manifestacións tardías nos inicios do século XVIII.