A sorte do paxariño

Nesta obra consérvanse características dunha época anterior na que se cultivou a abstracción en relación aos fondos, uns espazos indefinidos e construídos sobre expresivas e texturizadas manchas de cor. A cor contrástase en gamas frías e cálidas con calidades matéricas, espesas e empastadas.

No cadro apréciase unha serie de figuras humanas: unha muller no centro da escena cun pequeno paxaro na man e rodeada de nenos, todos fronte a unha mesa na que repousa unha gaiola. No rostro dos personaxes denótase certa melancolía ou tristeza. Pódese falar dunha potente carga simbólica a través do paxaro e a gaiola, como unha metáfora da liberdade, ou mesmo, a falta dela.