As técnicas de Goya

Unha constante na creación das súas estampas será a realización previa de numerosos debuxos nos que define os trazos básicos do motivo. As partes trazadas con lapis serven de directriz para fixar as liñas de augaforte, mentres que a sanguina ou tinta augada marcarán as zonas procesadas posteriormente con augatinta ou de augada.

Sobre o ferro de cobre pre debuxada, Goya retoca e corrixe o debuxo final para despois imprimir unha ou dúas probas de estado onde que anotaba a necesidade de novos retoques ata obter o efecto desexado. Finalizado o proceso, se entintaba o ferro e finalmente imprimíase. Tamén dominará con destreza o uso da augatinta, coa que lograba os efectos de luces e medios tons similares ás veladuras.

A partir dos Desastres, experimenta coa augada, técnica que lle permite obter efectos próximos á delicadeza da tinta chinesa acuarelada.

Incansable no seu afán de aprendizaxe e perfeccionamento valerase de útiles de gravado como buril, punta seca ou ruleta para acentuar os detalles e incrementar as tonalidades, dar expresividade ás figuras e enriquecer os fondos.