Desenvolvemento xeométrico para un espazo lúdico

Ao finalizar a década dos anos cincuenta Caruncho abandona toda referencia aos obxectos e profunda na arte baseada na xeometría. Esta obra constrúese nun espazo xerado a partir dos elementos básicos do cadro: marco, soporte e urna de metracrilato, integrados como parte do conxunto da obra. Tamén se deseñan diversas figuras xeométricas: triángulos en negro, amarelo e azul, cadrados e liñas construtivas illadas. Partindo dunha base monocromática en branco ordénase o espazo rítmica e cadencialmente en bandas, creadas por liñas paralelas en cores diferentes. A profundidade, conséguese coa superposición de planos xeométricos, triángulos e cadrados creados con material branco e bandas de fíos tensionados, que se entracruzan nun determinado punto formando diminutos cadrados. Nun escrito de Luis Caruncho titulado Vicisitudes del plano publicado en 1986, quedaba claramente exposta a relación da súa obra coas vangardas de raiz constructivista, suprematista ou neoplasticista, a parte máis rigorosa e sobria da arte non representativa. Esta obra do ano 1989 pertence á serie titulada Desenvolvemento xeométrico para un espazo lúdico realizada nos anos oitenta.