Retrato de Isidoro Brocos

Retrato de busto de Isidoro Brocos un dos máis destacados escultores galegos do último terzo do século XIX, quen transcendería especialmente pola representación de escultura de xénero con tipos e asuntos populares. É ademais un artista polifacético que aglutina en si mesmo ao gravador, debuxante e ilustrador ademais de ter unha destacada dedicación á recompilación da música galega. E todo iso compárteo co exercicio da docencia que exerce en Santiago e desde 1880 na Coruña na que tivo como alumno a Joaquín Vaamonde, o autor deste cadro. 

O pintor Joaquín Vaamonde tras quedar orfo aos 16 anos decide trasladarse a Arxentina onde se inicia moi pronto no retrato. Tras o seu regreso de Bos Aires Vaamonde á Coruña visita ao seu antigo e sempre querido profesor Isidoro Brocos a quen inmortalizaría neste retrato. Nel está presente unha das marcas que o definen desde os seus inicios, a excepcional capacidade para mostrar a profundidade do ser. Cando o pintor se sente liberado desa necesidade de embelecer o rostro, os seus retratos transcriben en todo o seu esplendor a enerxía e forza temperamental, segundo se desprende deste retrato que pinta seguindo fórmulas próximas a Pinazo, de quen coñece a súa pintura en Arxentina, a través dun amigo que fora alumno do pintor valenciano.