Zuloaga y Zabaleta, Ignacio
Ignacio Zuloaga e Zabaleta (Eibar, Guipúscoa, 1870-Madrid, 1945)
O seu estilo definirase pola combinación do claroscuro da tradición pictórica española, en especial de El Greco, coas correntes postimpresionistas e simbolistas que coñece na súa mocidade no ambiente artístico de París.
Durante a súa estancia en Andalucía retrata a xitanas, bailaoras e toureiros, unha iconografía que retomará ao longo da súa ampla traxectoria artística. Desde que en 1898 entra en contacto con Segovia realiza obras de colorido sombrío e terroso de gran efectismo visual, como as figuras de estáticos campesiños de aparencia intemporal ante simbólicas paisaxes castelás; imaxes que a crítica denominou "España negra" e que o vinculan á visión tráxica da Xeración do 98.
A partir do cambio de século, Zuloaga alterna estancias no País Vasco, Madrid, Segovia e París. É en París onde retrata a músicos, actrices, cantantes de ópera e tamén a unha ampla clientela da burguesía parisiense e norteamericana.
