Arredores dun convento

A vida do pintor Casimiro Sainz (1853 Matamorosa, Cantabria) viuse alterada por unhas circunstancias adversas que quebrantarán progresivamente a súa saúde física e mental ata terminar os seus últimos 8 anos ingresado nun sanatorio Psiquiátrico en Carabanchel Baixo, Madrid. Aínda así nos anos setenta vai estudar a Madrid e na Academia de San Fernando entra en contacto con Carlos de Haes e os seus ensinos realistas, con Palmaroli descobre as escenas burguesas de interiores e o progresivo carácter preciosista de estilo fortunyano e coñece as novas formulacións artísticas e lumínicas de Aurelio de Beruete. En Madrid pinta os seus parques urbanos, xardíns e paisaxes da contorna como a Ribeira do Manzanares ou lugares casteláns nos que irá aplicando as novidades estéticas cunha pintura cada vez máis clara, diáfana e uns xogos lumínicos que farán que a realidade paisaxística vaia cedendo protagonismo cara ós efectos puramente pictóricos da luz e cor.

Pero como pintor cántabro, durante os veráns da súa formación regresa a Matamorosa e sae a pintar a plain- air a paisaxe norteña. A mediados dos setenta fai un grupo de obras en que reitera o motivo das persistentes brétemas que cobren e acoutan a profundidade da paisaxe enlazándoa co ceo encapotado, son "As néboas de Izarra", "Pobo campurriano," "Baixando a néboa en Campoo", "Paisaxe con rio e árbores" "Tarde de néboa na aldea" e posiblemente tamén pinte agora este cadro de "Arredores dun convento". 

Nel vemos unha translación verídica da natureza ao lenzo, os seus distintos verdes mostran un ambiente norteño saturado de humidade. E a composición da paisaxe responde a unha articulación que a miúdo o pintor repite: un primeirísimo plano cun remanso de tranquilas augas seguido dunha ampla franxa de vexetación acoutada por unha celaxe de atmosfera cargada. Estrutura e saturación que nos trasladan ás paisaxes que pintaba o seu profesor Carlos de Haes durante as súas viaxes polos países do Norte de Europa. Cunha luz temperada de reminiscencias tardorrománticas, carente dos escintileos que ten a obra madrileña, e cunha pincelada miúda configura ese pobo de interior cheo de verdade e silencio.

Non só é nos veráns da súa formación cando Casimiro Sainz pinta paisaxes de Cantabria; desde a segunda metade da década dos 70 e principalmente desde 1881, a súa fráxil saúde obrígalle cada vez con máis asiduidade a retirarse ao Norte para restablecerse e tranquilizarse. Mesmo pasa longas tempadas en Montesclaros, mosteiro e sanatorio en cuxos arredores e en momentos de maior recuperación sae a pintar. Así ten diferentes cadros das súas contornas, de novo cunha luz contida tardorromántica, ambiente norteño e pincelada minuciosa, contrariamente á realizada en Madrid solta, ampla, xestual e luminosa en definitiva supón regresar a un tratamento involutivo de menor modernidade en obras como "De paseo en Montesclaros", Montesclaros", "Convento de Montesclaros" ou "Convento das Caldas"