Retrato de Dona Herminia Rodríguez-Borrell Feijóo

Elena Olmos captou a firme personalidade de Herminia (Camariñas, A Coruña, 1897- Sigrás, Cambre, A Coruña, 1971) e a mostra desde unha óptica realista nos inicios dos anos trinta, co seu habitual peiteado con raia ao medio recolleito e cos seus colares de jade de cor verde. A súa figura destaca sobre o fondo do lenzo cunha pose pouco convencional pero acorde co seu carácter, coa man dereita apoiada na cintura mostrando seguridade.

A biógrafa de Herminia, Victoria Armesto (María Victoria Fernández-España), sitúa en Camariñas o lugar de orixe da súa familia, pertencente á alta burguesía comercial. Os seus costumes cotiáns como vestir pantalón, fumar e conducir un coche, inclúena entre as mulleres modernas da época. En Coruña a moza Herminia foi presentada en sociedade nas Torres de Meirás tendo como anfitrioa a Emilia Prado Bazán. Foi enviada a Londres a estudar inglés e alí coñece alí ao magnate armenio Nubar Gulbenkian (fillo do filántropo Calouste Gulbenkian, a quen se debe a creación da Fundación Calouste Gulbenkian en Lisboa), co que casou e do que se divorciou en 1928. Despois adquire e instálase no Pazo de Sigrás (Cambre, A Coruña) e o seu parque, onde faleceu e do que procede este retrato.